the Empty Chapter

Music : จังหวะจะเดิน-ความทรงจำ

THE SECRET LIFE OF WALTER MITTY

10339703_493296037436979_2429869581738951356_n

To see the World, things dangerous to come to, To see behind walls, to draw closer, to find each other and to feel, that is the purpose of life.


ภาพ : การเดินทางของพระจันทร์

ดูหนัง THE SECRET LIFE OF WALTER MITTY

Koh Kred Sketchbook 3

kohkred3
ล้างเท้าก่อนขึ้นบ้าน

Larva

kartun-larva

Koh Kred Sketchbook 1

jadee1
นั่งสเก็ตช์ที่ท่าเรือวัดสนามเหนือ
เด็กหญิงกระโปรงบานผ่านมา
เลยส่งยิ้มขยิบตาให้
แกหยุดยืนยกมือลังเล
ไม่รู้จะไหว้ดี
หรือวิ่งหนีดี

Koh Kred Sketchbook 2

kohkred2

เพียงผ่านมาพานพบ : อาจความงามมิใช่รูปธรรมทรามธุลี

rongkun

อัครสถานพิมานเมฆ
นิรมิตเช่นเฉกฉากสวรรค์
จาตุมหาราชิกาวิลาวัลย์
เหล่าเทพแลคนธรรพ์เคยสัญจร
อัปราคราวิกฤติอุกฤติวิโยค
หมื่นแสนโศกสุดจะซุกซ่อน
สถาปัตยกรรมงามบวร
ทนหนาวร้อนแดดฝนมิพ้นภัย
อนิจจาไม่เที่ยงเพียงสัจจะ
กี่กัปโกฎิวิริยะอสงไขย
คืนสู่ความว่างทุกครั้งไป
ที่เหลือไว้คือเวลาคราบำเพ็ญ
มรรคผลอาจมิเทียมปฏิบัติ
กาลกาละมิอาจผัดว่ายากเข็ญ
เล่าเรียนรับรู้อยู่และเป็น
ถี่ลอดตาช้างห่างลอดตาเร็นอยู่เช่นนี้

 

อัครศิลปกรรมวิศวกรรมนิมิต
กลายเศษอิฐปูนปนลงป่นปี้
อาจความงามใช่รูปธรรมทรามธุลี
แต่คือวิริยะพลีที่เพียรมาฯ

เพียงผ่านมาพานพบ : กับวัยชราของชายกลางคน

old-man-riding-a-bike-to-sunny-sunset-sky-michal-bednarek

มอยู่กับกาลชาตาชราภาพ
ลมหายใจเนิบนาบวาบความฝัน
โอนเอนลู่วู่ไหวไม่เว้นวัน
วนวนวกสะทกหวั่นตะครั่นตะครอ
อีกมินานสังขารจะพานพราก
กาลกิริยายากจะร้องขอ
มิอยากจากไม่อยากลาหารั้งรอ
กงล้อเก่าเวียนกลับเรียงลับเลย
ยังมีอีกหลายอย่างอยากกระทำ
รหัสแห่งชีวิตกับคำเฉลย
อยู่หนใดเล่าหรือเปล่าเปรย
การค้นหากลับมิเคยพบอันใด
ว่างเปล่าไปแล้วทั้งสิ้น
ลมลิ้นปลายปากกาหาค่าไม่
รังสรรค์ปั้นแต่งตามแต่ใจ
จินตนาการพล่านไปในอารมณ์
หลากลีลาของนักเล่นกล
พาฉงนเมื่อเล่นก็เห็นสม
กับยกยอปอปั้นชวนกันชม
คำนิยมค่านิยามงามใจเยือน
พอรู้เล่ห์ก็หมดมนต์ฉงนฉงาย
เยี่ยงกรวดทรายดายดาษอยู่กราดเกลื่อน
คุณค่าใดดูเอาเถอะช่างเลอะเลือน
เหมือนมิเคยมีอยู่ตลอดมา

 

ยังมีอีกหลายอย่างอยากกระทำ
ลึกลึกยังงำสิ่งใดไว้ตรงหน้า
เหมือนเห็นเหมือนมิเห็นเร้นนัยน์ตา
วัยชรากลับเร้ารุกเข้าทุกทีฯ

Photo : http://fineartamerica.com/featured/old-man-riding-a-bike-to-sunny-sunset-sky-michal-bednarek.html

DAILY READ

สวรรค์เสก

Huffingtonpost painting

บ้านเกิด : หรือเมฆฝันรำเพยฤดูลม

1013461_10201094428618438_649612190_n

สียงเรือด่วนลั่นคุ้งเมื่อรุ่งสาง
ในเลือนรางม่านจำมิจางเสียง
ภาพหลังเขยื้อนคล้อยลอยลำเรียง
เรื่องราวเพียงผ่านไปหรือไรกัน
ครุ่นคำนึงกับความทรงจำบางบาง
มีอะไรอยู่บ้างหว่างความฝัน
ชั่วหลับตื่นคลื่นในคลองหมองลงครัน
ที่ตรงนั้นไม่มีแล้วเวลานี้
คนในภาพวาบหายกลายถ่านเถ้า
อะไรเล่าฉุดไว้ให้คงที่
ผู้ใหญ่กลายชราลงทุกที
ขณะเด็กน้อยคนนี้ไม่มีแล้ว
ท่านเขมานันทะเคยรำพึง
ถึงผู้เฒ่านายท้ายเรืออยู่แว่วแว่ว
วัยคะนองคล่องเลไม่เหลือแวว
เสียงเรือด่วนหายลับแล้ว ไม่เหลือเลย

 

เราผนึกบางอย่างไว้ในทรงจำ
ภาพเงาคล้ำงำอะไรอกใจเอ๋ย
เป็นเรื่องราวเก่าเก่าล้วนเปล่าเลย
หรือเมฆฝันรำเพยฤดูลมฯ

***
ภาพ : ชมรมคนระโนด

ขยะ

statistic_content0002 ผู้น้อยไม่ค่อยเห็นด้วยกับการเก็บดอกนะ มันไม่ได้แก้ปัญหา ต้องจัดการพูดคุยกะคนทิ้งให้รู้เรื่อง (พูดไม่รู้เรื่องเก๊าะจับปรับอย่างท่านพิจิตต์ รัตกุลเคยทำกะกทม.น่ะล่ะ)

 

เก็บเท่าไรไม่มีวันหมด เหมือนการเก็บจะสูญเปล่า

 

แต่ประโยชน์อยู่ที่คนคอเดียวกันได้ร่วมทำกิจกรรมเพื่อสังคม ได้มายิ้มให้กัน ช่วยกันคนละไม้ละมือ ฝึกปรือเด็ก ๆ รู้จิตสาธารณะ

 

จุดหมายของ 'เก็บขยะ' จึงไม่ใช่กำจัดขยะ แต่เป็นสร้างจิตสำนึกไม่ทิ้งขยะ ปัญหาก็คือคนที่มาร่วมกิจกรรม มีจิตสำนึกไม่ทิ้งอยู่แล้ว ส่วนคุณ ๆ ที่รักทิ้งแกไม่ร่วมกิจกรรมเก็บหรอก (มานค้านสำนึก)

 

กิจกรรมประเภทนี้จึงจัดกันไปได้เรื่อย ๆ โดยขยะยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

 

ไม่ค่อยเห็นด้วยก็ใช่จะไม่ร่วมลงมือนะขะรับ ผู้น้อยเคยไปร่วมแรงกะทีมน้าจ๊อบบรรจบเก็บขยะข้างเลสาบ รู้อยู่หรอก เก็บไปอีกไม่นานก็เต็มอีก แต่ไปร่วมแรงร่วมใจกะเพื่อน ๆ ไปหัวเราะหัวใคร่ ใช้เวลาร่วมกัน เสร็จวันหลับเป็นตาย (แดดมานร้อน) เท่านั้นนับว่าสมใจ

 

ถึงเวลานี้ไม่ง่ายอย่างนั้ลล์

 

ขยะข้างเลสาบเราเห็น ๆ ว่าเศษกล่องโฟม ถุงก็อปแก๊ป ซองบุหรี่ พวกนั้นเป็นขยะ แต่สำหรับกับขยะแผ่นดินเวลานี้ เราเห็น ๆ ว่านายคนนั้น ๆ การกระทำนั้น ๆ เป็นขยะ แต่อีกคนบอกไม่ ไม่ใช่ขยะ ซ้ำยังลงปากลงแรงส่งเสริม น้าบุญเลื่อนคิดว่าเจ้าคนหลังนี่เป็นขยะด้วยหรือไม่ สมควรกำจัดด้วยหรือไม่

 

เก็บไม่ถูกหรอกขะรับ ยึก ๆ ยัก ๆ พิพักพิพ่วน

 

ผู้น้อยเลยเลือกขอนั่งดูก่อน (เก๊าะแดดมานร้อนนนนน)

letter in a bottle : โลกฝันและความเป็นจริง

big-fish

เธอผู้อยู่อีกฟากฝั่งของห้วงคำนึง

อักษรสุดท้ายจากเธอยังหวานหอมอยู่ในทรงจำ ฉันอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าเยี่ยงใบไม้มิหน่ายหยดฝน

 

คงจะจริงของเธอฉันหลบอยู่แต่ในซอกหลืบจินตนาการ คล้ายชายไร้บ้านซุกตัวมุมตึกกลางเมืองใหญ่ เหม่อฝันถึงความอบอุ่นใต้ชายคาและม่านลูกไม้ ไม่ก็นักบวชที่เอาแต่ภาวนาอยู่ในอาศรมขณะธารโลกรี่ไหลไป มองสังคมผ่านม่านตาของภมรน้อยบนกลีบบุปผา

 

ฉันอ่อนแอเกินผจญโลกความจริง กับกักขฬะของปุถุชน หากขืนดำรงตนอยู่เยี่ยงนี้ สักครั้งคงมิต่างก้อนเต้าหู้ร่วงหลุดจากมือ เหลวเละบนพื้นเมื่อต้องพบกับความเป็นจริง ความเป็นจริงที่จะฟาดกระหน่ำหัวใจด้วยท่อนไม้ของความหลงตน หยาบกระด้าง และริมฝีปากที่สำรากออกมาแต่ยาพิษ

 

คงจะจริงของเธอ

 

ฉันพอใจอยู่แต่กับในโลกจินตนาการ สร้างโลกจำแลงขึ้นมาเยี่ยงหนอนไหมถักทอเส้นไยห่อหุ้มตัวเอง ซุกกายอยู่แต่กับโลกอันตนพึงใจ โลกของฉากตอนที่เคลื่อนไหวและเป็นไปโดยตัวฉันเองไม่มีวันจะถูกตัวละครทำร้าย มีบ้างกระด้างกระเดื่องฉันก็จะจัดการให้เข้าที่เข้าทาง ทั้งตระหนักว่าไม่มีอยู่จริง แต่ฉันไม่อยากกลับออกมา (หากเป็นไปได้ก็อยากจะกินอาหารเสียในหุบเขาภูตมรณะ)

 

ก็แล้วชีวิตเป็นความคิดฝันหรือความจริง

 

เราวิภาษกันแล้วถึงเรื่องนี้ จริงเสียกว่าจริง เธอเน้นย้ำขณะฉันครุ่นหาถ้อยคำถกเถียง หิวโหยเป็นความจริง อาหารเป็นความจริง ต้องกินเข้าไปจริง ๆ เรามิอาจอิ่มได้ด้วยคำบรรยายถึงอาหารเต็มโต๊ะที่กำลังส่งกลิ่นหอมยั่วยวน และความต้องการปัจจัยยังชีพก็ไม่อาจเดินทางถึงจุดหมายด้วยเครื่องบินกระดาษพับ

 

จริงของเธอ

 

ความตายเล่า เป็นความคิดฝันหรือความจริง ความตายทำให้ชีวิตซึ่งจริงเสียกว่าจริงเป็นความคิดฝัน ทั้งเป็นความฝันจาง ๆ ที่นับวันมีแต่จะรางเลือน  ชีวิตมีความตายติดตามอยู่ทุกฝีก้าว เซลล์ของสิ่งมีชิวิตตายไปและสร้างใหม่ทดแทนตลอดเวลา ตัวเราเองก็อาจเป็นเซลล์หนึ่งของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าโลกและชั่วชีวิตเรานั้นแค่ไม่ถึงอึดใจโลก  ก็หากความตายและชีวิตเป็นส่วนประกอบของกันและกัน ความจริงและความฝันคงมิต่าง

 

ฉันพบว่าจินตนาการนั้นดำรงคงอยู่ทั้งในโลกความจริงและเบื้องหลังประตูแห่งความตาย

 

หลังเก็บคำเธอมาทบทวน  ฉันเลือกยืนยันว่าจะยังอยู่ในโลกจินตนาการ แม้ต้องแลกมาด้วยสูญเสียทักษะใช้ชีวิตประจำวันในโลกความเป็นจริง แต่นั่นจะมีความหมายใดเล่า ฉันไม่คิดกลับไปสู่โลกความเป็นจริงของผู้คนอีกแล้ว ฉันจะเป็นปลาตัวใหญ่ว่ายวนไปในห้วงน้ำแห่งจินตนาการไม่รู้จบ ไปในทะเลดาวไกลโพ้น ปล่อยให้โลกความจริงหมุนวนรอบตัวเองอยู่อย่างนั้น

 

อย่าได้ห่วงกังวลเลย

 

โลกความเป็นจริงกับโลกจินตนาการนั้นห่างกันแค่แผ่นใสบาง ๆ คั่น ช่องทางไปมาระหว่างโลกทั้งสองเคลื่อนไหวไปมามิอาจกำหนดตำแหน่งจำเพาะ ต้องอาศัยทักษะฝึกฝนจนชำนิชำนาญจึงจะค้นพบ มิฉะนั้นก็จะหลงวนค้นหา บางคนไปแล้วหาทางกลับมาไม่ได้ และอีกหลายคนกลับมาแล้วกลับไปไม่ได้

 

ฉันพบคนที่ทำสำเร็จ เขาสรรค์สร้างโลกแห่งความฝันอันสวยงาม และกอบกู้โลกความจริงมิให้ครืนพัง ส่งต่อความหวังและกำลังใจแก่ผู้คน  ฉันส่งเขาแนบมาด้วย

 

หวังเธอจะมีความรื่นรมย์

รักเธอเท่าที่หัวใจของนักฝันจะพึงฝัน

 

นักเดินทางบนดาวสีดิน

ชายขอบจินตนาการ

BIG FISH

ชักม้าชมเมือง : ศพผู้เฒ่าแห่งลำสาละวิน

salwin

ศพผู้เฒ่าแห่งลำสาละวิน

 

ล้มลงทอดกายเปลือยอายแดด
เสียงโหยแผดพร่าผญาเก่า
ล้มลงต้นแล้วต้นเล่า
ศพผู้เฒ่าแห่งลำสาละวิน
ลูกหลานผลาญผละอกตัญญู
ลบหลู่ผีป่าเพิงผาหิน
บำบวงด้วยเลื่อยยนต์กลกิน
หยาบเยินเมินหมิ่นดินน้ำฟ้า
อัครทรัพย์ศฤงคาร
แลกด้วยเพลิงกาฬของการฆ่า
น้ำโรยลมหล่นฝนหลั่งมา
เป็นธารน้ำตาไหลบ่าเมือง
คารวาลัยแด่วิญญาณบรรพ์
กาลสัมพันธ์อันบูชามาแต่เนื่อง
บุราณกาลย่านเหง้าล้วนเปล่าเปลือง
เมฆเชื่องแดดช้ำรอยชำเรา
ทอดกายลงกลางความเปลี่ยนแปลง
ดินแล้งฝนหลงพฤกษ์พงเก่า
ท่อนศพกลายสินทรัพย์กับซากเถ้า
รูปเงาแห่งเปลวไฟใต้แสงดาว

เย็นเยียบเลียบลำสาละวิน
ลมรินเรื่องเก่ามาเล่ากล่าว
ร่วงล้มทอดร่างลงครางคราว
เยียบเย็นเยือกหนาวอีกยาวนานฯ

 

ภาพ : Paskorn Jumlongrach

ข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าเพียงหวังนั่งเขียนหนังสือเงียบ ๆ กับเสียงนกการอบบ้าน บ้านเล็ก ๆ กลางแมกไม้ มีสายตาของคนรักเหลือบมองส่งยิ้มให้กันสนทนากัน ไม่พ้นไปจากเรื่องของหนังสือ ศิลปะ ดนตรีและงานเขียน

ตื่นเช้าพร้อมนกกา เริ่มเขียนหนังสือ บ่ายโต้ตอบสหายในโลกออนไลน์ เย็นออกกำลังกาย ค่ำฝึกเล่นดนตรี

เข้านอนแต่หัวค่ำ หลับโดยไม่ฝัน กินผักผลไม้ปลูกเอง ใช้เวลาชีวิตที่เหลืออยู่กับโลกของตัวหนังสือและแววตาอุ่นของผู้เป็นที่รักและจากโลกไป

ข้าพเจ้าคงไม่หวังมากจนเกินไป

ธุลีดิน

My Bookshelf


MY BOOKSHELF

ภูมิแพ้แต่หัวใจไม่ยอมแพ้

1

วันที่ลูกเปิดไฟล์ออกอ่าน แสดงว่าร่างกายพ่อแปรสภาพแยกธาตุคืนกลับเป็นหนึ่งเดียวกับโลกใบนี้แล้ว  พ่ออยากอยู่กับหนูนาน ๆ อยากคอยชื่นชมดูหนูเติบวัยจนกว่านกน้อยของพ่อจะบินได้ด้วยตัวเอง

'Pop-Up' House

นิยาย : หักงวงไอยรา - บทนำ



มหาสันติยาตรา : สามานย์สำนึก

UP