เรื่องสั้นเบาขมอง รางวัลชมเชยจุดประกายวรรณกรรมอะวอร์ด ครั้งที่ ๑
บันทึกไปหลวงพระบางทางเรือช้า ช้าจริง ๆ ช้าได้ใจ
นิยายรักลูกทุ่งระเบิดภูเขาเผากระท่อม อ่านง่ายสบายกระหม่อม
นิยายรักเล่มเล็ก บรรยากาศย้อนยุคริมฝั่งทะเลสาบสงขลา
ยอดเยาวมิตร
ฉันยืนอยู่ตรงปลายสุดชะง่อนหินเหนือผาชัน เบื้องล่าง คลื่นอักษรกำลังซัดกระหน่ำส่งเสียงโครมครืนไม่หยุดหย่อน พรายฟองซ่านซับโขดหินตะปุ่มป่ำมะเมื่อมวาว ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับการปะทะอันรุนแรงนั้นเป็นคำทักทายของกันและกัน
โขดหินกับฟองคลื่น
ทั้งสองอาจหลงใหลคำทักทายเยี่ยงนี้ คล้ายการหยอกเย้าเริงร่า ครั้นสิ้นวันก็สิ้นแรง เปลี่ยนเป็นลูบไล้อ่อนโยน ปลอบประโลมกันและกันอย่างเหนื่อยล้า
ร้องกรองมากำนัลค่ะ อ่านมามากแล้วขอเขียนมั่ง อิอิ
" ตวัดปลายปากกา
นี่แหละหนาคือตัวตน
ฝ่าฟันจนฝันข้น
ทั้งฝึกฝนและเคี่ยวกรำ
เกิดก่อเป็นรูปรอย
มิเคลื่อนคล้อยในทรงจำ
นาอักษรที่ปักดำ
ก็เข้มเขียวขจีขจร"
ป.ล. ภาพประกอบ "กล้วยไม้ดิน" ค่ะ ^_^
๏ พสุธาวิปริตอาเพศ สาบเทวษคลุ้มเคลื่อนเปื้อนเวหน
กัมปนาทอสนีบาตฟาดเบื้องบน ฝนคางคกหล่นทุรนทุราย
เมฆดำคล้ำคลุ้งพลุ่งเดือด สีทันดรเหือดแห้งหาย
กุ้งหอยปูปลาพากันตาย สัตบริภัณฑ์ทลายห่ารุมกิน
หิมพานต์ระส่ำอสุรี สามขุมยักษีย่ำสิ้น
พระสุเมรุพลิกคว่ำค้ำดิน ถอนรากพังภินท์ประลัย
เสียงโหยหวนละเบงเซ็งแซ่ แม่โพสพสะอื้นไห้
หยดน้ำตาสีทองเรืองไร กลายเปลวไฟเผาไหม้อันตรธาน
อาสนะสงฆ์ร่วงถมตมเลน จิ้งเหลนขี้รดโบสถ์วิหาร
เสียงมโหรีเคยกังวาน กลายเสียงคุเถ้าถ่านคะนองไฟ๏ นิ่งเสียเถิดเจ้าเยาวดรุณ ซับน้ำตาระอุอุ่นขุ่นไหม้
โลกซับซ้อนเกินเข้าใจ และใหญ่เกินกายจะหมายคอน
ยิ้มเสียเถิดเจ้าเยาวมิตร ยิ้มมองโลกวิกฤติวิปริตขย้อน
เพียงหนึ่งวันขอหลับตานอน เราล้วนผ่านฉากละครไปด้วยกัน ๚๛
