ชักม้าชมเมือง : เงากวีกลางสายฝน
เติมอ่าน >>
9:00 น.
จานตรงหน้าว่างเปล่า ช้อนสแตนเลสนอนบิดขี้เกียจหลังสวาปามข้าวสวยแนมปลาแห้งแตงกวาเข้าไปเต็มคราบ ผมควรนำทั้งคู่ไปอาบน้ำ แต่ยังก่อน รอข้าวเรียงเม็ดสักหน่อยปะไร
จดหมายถึงหนุ่มเมืองระโนด
โดยประทีป จิตติ ณ วันที่ 6 กันยายน 2010 เวลา 17:51 น.
๖ ก.ย. ๕๓
สวัสดีครับพี่
ไม่อยากถามตามสูตรสำเร็จในการเขียนจดหมาย (หรือมรรยาท) ว่าพี่ ท่านสบายดีไหม แฮ่ม เท่าที่เห็นถ้อยความจากสื่อออนไลน์เห็นพี่ท่านสบายดี ก็ว่า พี่ท่านสบายดีดังถ้อยคำ สบายทั้งอารมณ์และรื่นรมย์กับความเป็นไปของชีวิต ส่วนเรื่องงานเขียนนั้นคิดว่าพี่ท่านยังคงดีอยู่
อกหักมาพักนึงแล้วพี่ทั่น พี่ทั่นอาจรำพึง 'เรื่องอะไรมาบอกตูข้า(ฟะ) อกเอ็งก็อกเอ็ง ข้าไม่เกี่ยว' แต่โปรดได้รับฟังสักนิดหน่อยเถิดขะรับ (แค่เอ่ยนามทำหัวใจข้าพเจ้าหรุบหรู่ปานพนมเทียนต้องลมจะดับมิดับแหล่)
ก็เพราะความรักครานี้มีพี่ท่านร่วมรับทราบแต่ต้น บั้นกลางนั้นจะดำเนินไปเยี่ยงไร ข้าพเจ้ามิเคยส่งข่าว เพราะสุขสันต์หรรษาดีอยู่ (เป็นธรรมดาขะรับ ยามตนสุขไหนเลยมีเวลาคำนึงถึงสหาย ย่อมใช้เวลาเปรมปรีดารสไปตามลำพังตน ต่อวันใดหันทางไหนไม่เห็นใครแล้วแลจึงหันหาสหาย..เป็นธรรมดา..เป็นธรรมดา..)


