๏ เป็นบุญอันใดที่ได้รู้
ว่าท่ามฤดูฤดีไหว
หนาวเหน็บเจ็บล้ากระไร
ยังมีดอกไม้ละมุนมาน

แม่สาย

หนังสือหนาสี่ร้อยกว่าหน้า ปกแดงเลือดนกรูปราชะนักรบชาวสยามผู้กอบกู้ราชอาณาจักรเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน อยู่กับฉันมาร่วมสี่ห้าวัน กระทั่งค่ำคืนนี้จึงพลิกถึงหน้าสุดท้าย

เรื่องอ่านหนังสือช้าคงมิพักกล่าวถึงอีก ฉันค้อมศีรษะยอมรับโดยมิมีวาจาอิดเอื้อน หลายครั้งนึกหน่ายตนเอง อ่านช้าทำให้ฉันต้องใช้เวลานานกว่าจบสักเรื่อง ความทรงจำ ความรู้สึกร่วมแทบไม่ปะติดปะต่อ บ่อยครั้งอ่านไม่จบ จนฉันนึกสงสัยว่าเป็นเพราะหนังสือเล่มนั้นเนื้อหาไม่ชวนติดตาม หรือเพราะนิสัยอ่านชักอ่านช้าอ่านอืดยืดยาดของฉันเอง