ชักม้าชมเมือง : รอยเปื้อนหลังพนัง

๏ ตัดเชือกฟางสีแดงประมาณศอก
ร้องบอกเอ้านี่ยังมีอีก
พับปากถุงผึ่งอ้าขาลุกลิก
อะไรนะกระดิกกระดิกในกางเกง
กระชับพลั้วเอียงปักจ้วงตักทราย
คันบั้นท้ายสะบัดหน้าขาเขย่ง
รวบปากถุงรัดเชือกแล้วร้องเพลง
ถกกางเกงเนงโนงโก่งคอแล
“ล่องเรือมาหารักสักคน
รวยหรือจนให้ใจรักแน่
เจ็ดย่านน้ำแหละร้อยลำแคว
สอดส่ายตาแล หาหญิงรักจริงหนึ่งนาง”
ลูกคู่แซวเสียงดีน่าชกมวย
รับถุงทรายแล้วช่วยส่งคนข้าง
ยืนชิดไหล่ย้ายรับส่งรับวาง
ก่อพนังขวางน้ำสูงค้ำคอ
เลอะเทอะเปรอะโคลนไปทั้งนั้น
มือพองขาคันเชือกบาดข้อ
ถุงมือรับแจกไว้มีไม่พอ
พวกสาวสาวหน้างอร้องขอกัน

ถุงมือสีขาวกลายเทาหม่น
สีโคลนคล้ำเขลอะเลอะเปรอะนั่น
เสื้อผ้าก็สีโคลนสีคันคัน
ส่วนทรายกองนั้นสีน้ำตาล ฯ

---