มิ่งเยาวมิตร

ขณะเขียนจดหมายถึงเธออยู่นี้ ลมยังกระโชกแรง เสียงใบไม้กระพือคล้ายพายุครางดังอยู่ไม่ขาดเสียง เมื่อคืนอีกครั้งแทบไม่ได้หลับนอน

ฉันผวาตื่นทุกครั้งลมแรงพัดทุกสิ่งทุกอย่างปลิวกระแทกเสียงตึงตัง

๏ สายลมใดพัดลอยให้พลอยพบ
ได้เคียงคบคลอคำคอยพร่ำหา
ถ้อยทักถามสื่อความข้ามเวลา
ทุกค่ำเช้าสนทนาชวนพาที

ข้าก็แค่ไอ้เด็กบ้านนอก
กับเรื่องราวที่นานครั้งจะมีคนเอ่ยถึง
เรื่องราวของการเดินทางต่อสู้ฟันฝ่า
ในกระเป๋าเต็มด้วยถ้อยคำผู้คน
คำหยอกล้อโกหกพกลม
แน่ล่ะ, เรามักได้ยินแต่สิ่งที่ต้องการฟัง
ส่วนที่เหลือ..ช่างมันเถอะ