เราอาจต้องการเพียงเท่านี้

 

เราอาจต้องการเพียงเท่านี้

เสียงดนตรีของพวกนกคอยขับขาน

แดดซ่อนเงาเบาลมพาดอกหญ้าบาน

และเขียนอ่านอยู่ละแวกมวลแมกไม้ 

เมฆพัดพรูฤดูกาลก็เริงรำ

เฉดฉากฉ่ำเงาไม้โยกอยู่โบกบ่าย

พอลมลู่ภู่กันแสงจำแลงสาย

ชุ่มน้ำแช่แรระบายก็ส่ายพา

เราอาจต้องการเพียงเท่านี้

ไม่มีใครมาเม้าท์มอยคอยด้อยค่า

โลกมนุษย์สุดใจเชื่อมเอือมระอา

แค่สักคนคอยถามว่า “เหนื่อยมั้ย”