อย่างงี้เอง

เช้าอย่างงี้สินะที่ตามหา

สถานที่อันซุกซ่อนในกาลเวลาสีเทาหม่น

เดินทางไกลไพรป่าสุดขอบฟ้าผจญ

ดั้นด้นค้นหาจนล้าแรง

เงียบงันอย่างงี้สินะที่อยากฟัง

ท่ามอึงคะนึงตึงตังล้วนรังแหล่ง

อุทกเสียงท่วมทึ้งตะบึงตะแบง

ทิ่มแทงเสียดทานพิการพิกล

เยียบเย็นอย่างงี้สินะที่หยั่งรอ

ระไอหมอกเคล้าคลอล้อลมหล่น

ในอ้อยสร้อยร้อยเรียงสำเนียงประพนธ์

ของดาลดลฤดูกลั่นประพันธ์การ

ไกลขอบฟ้าใกล้แค่ตาสุดคว้าจับ

เอ่ยขานรับกับเวลาอุษาประสาน

ชีวิตเอยเลยผ่านช่างนานวาร

แท้ต้องการเพียงเท่านี้ เท่านี้เอง