กล่อมใจ : ราตรีนี้มิมีดาว

☉ มืดจริงหนอดวงใจไยมืดนัก
ไร้ที่พักพึ่งพาจะอาศัย
บ้านเคยเหย้าอยู่เย็นเป็นร้างไป
ไม่มีใครเหลือแล้วเรือนแก้วเอย

กระเซ็นกระสายย้ายแยกจนแปลกหน้า
ปล่อยเวลาลับไปโอ้ใจเอ๋ย
มิตรภาพปลิวคว้างมาร้างเลย
เหมือนไม่เคยพบกันในวันนั้น

เราเรียนรู้สิ่งใดในดวงจิต
เยาวมิตรผู้ผ่านในม่านฝัน
เธอถักทอสายไยด้วยใดกัน
ความผูกพันจึงคลายเสียง่ายแท้

มองฟ้าเปล่าเหงากมลจนใจนัก
เคยพร้อมพรักดวงดาวพราวเพ็ญแข
เปล่งประกายพรายแสงแพรงตาแล
จะเหลือแค่ระยิบไหวยังไม่มี

มืดจริงหนอดวงใจไยมืดนัก
หรือในนามความรักชักวิถี
นำหมู่เมฆหม่นค่าประดามี
มาคลุมคลี่เคลือบโคมโพยมใจ ฯ