๏ นั่งเขียนขีด.....คุ้ยคำ
พร่ำปากปน.......บ่นบ้าง
ร่างผอมดำ........กรำแกร่ง
กางกระดาษอ้าง..เอ่ยถ้อย ฯ

๏ เพราะพล่านดาลเดือดอยู่ใน  อาศรมคุไฟ
แผดเผาเร่าร้อนทุรน

๏ พลุ่งเปลวเพลิงพาลดาลดล  กายและกมล
กระเสือกกระสนค้นไป

^๑๏ เขียวใบหญ้าครึ้มเข้มเต็มลานเขียว
หญ้าใบเรียวเกี่ยวกระหวัดขนัดย่าน
ยื่นหย่อมโยงเยื้องทอดตลอดลาน
ดูมิปานทะเลหญ้าสุดตาแล

๏ เขียวใบหญ้าครึ้มเข้มเต็มลานเขียว

หญ้าใบเรียวเกี่ยวกระหวัดขนัดย่าน

ยื่นหย่อมโยงเยื้องทอดตลอดลาน

ดูมิปานทะเลหญ้าสุดตาแล

๏ อาคารไม้คล้ายมองแล้วร้องทัก
เจ้าหลานรักจากบ้านไปนานหนอ
เป็นอย่างไรไหงมาน้ำตาคลอ
โดนใครล้อหรือไรดูไม่เสบย

ฟังพี่ทั่นสาธยายสำเร็จเสร็จสิ้น  ผู้น้อยนั่งทบทวนสมการหาความสัมพันธ์เชิงประจักษ์ (แกล้งพูดให้หรูไปงั้น) ระหว่าง 'เขียนหนังสือทำไม' กับ 'ขี้' อย่างหน้าดำคร่ำเคร่ง

'เขียนหนังสือทำไม' (โปรดสังเกตไม่มีเครื่องหมายคำถาม แสดงว่าแค่บ่น)

กระทำการใดมิใช่เพื่อเงินทองแล้วมักยินคำถามแว่วอยู่ใกล้รูหู มาตรแม้นอุดหูเปลี่ยนเมนูเข้าโหมดเงียบ ไม่แคล้วยินเสียงจากภายใน 'ทำไปทำไม?'

เดินขบวนพันครั้ง
ดอกหญ้ายังสวยนวล
เป็นเพียงแค่เดินขบวน
ความยวนเย้าเท่าเดิม

๏ อ้อนเอื้อนเลื่อนหลั่นรรรเรียงแว่ว
ลอยลับแล้วลัดลาอาวรณ์ไหว
พร่ำพะนอคลอครวญรัญจวนใจ
ว่าจำไกลจากแล้วนะแก้วตา