๏ เสียเจ้าราวรานรุจีรุ้ง               มุ่งมธุรสใดในหล้า
เลือนหวังแลหลั่งน้ำตา              เกลือกหน้ากับดินสิ้นกาย

๏ ถึงเจ็บเพียงใดไปปรโลก         โอบรัดรอยโศกขวัญสลาย
อับจนทุรนทุราย                      ยังหมายจักให้หัวใจ

๏ หากเจ้ากำเนิดประเสริฐสวรรค์   จักขอเคียงครรไลใกล้
เจ้าเป็นน้ำข้าเป็นไม้                  เลื่อยไหลหลากร่วมเริงธาร

๏ เหลือเพียงธุลียังอาลัย            จดจำเจ้าไปจนอวาสาน
เกิดชาติใหนขอได้พบพาน          สู่สมสราญแก้วกานดา

๏ ตายจากก็อยากจักเฝ้า            ค่ำเช้าเคียงเล่นเห็นหน้า
ต่อพิษช้ำต่างต่างนานา              อภัยแก้วตาชั่วฟ้าเอย ฯ

1

ตลาดชนบทเมื่อโน้นมีบ้านไม้ชั้นเดียวหลังคาสังกะสีเรียงต่อตลอดสองฝั่งฟากถนน  พื้นถนนเป็นแผ่นปูนสี่เหลี่ยมชิดวางกว้างสักสองวา  เป็นทางสัญจรผู้คนเดินไปมา หากจะมีรถก็รถเข็นแม่ค้าใช้บรรทุกข้าวของไปขายที่ตลาด สี่แยกหน้าตลาดสดเป็นลานกว้าง มีแม่ค้านำผักพื้นบ้าน ผลไม้จากสวน ปลาช่อนแห้ง แป้งแดง น้ำส้มตาลโตนดมาวางขาย บ้างวางพื้นบ้างวางบนกระจาดนั่งเรียงต่อกันไปจนถึงตัวตลาด

๏ กองขี้เพียงหนึ่งก้อน......เกลียวกลม
จิ้งจกเห็นอาจม...............จึ่งจ้อง
แมวเห็นโผคอยชม...........คอยกระชาก
หมาเห่าใครอย่าข้อง.........ขี้นี้ต้องของกู ฯ

๏ กรุ่นกาลกัลบกบ้าน         ชานกรุงฯ
หอมส่ำสำรับจรุง                แจ่มเรื้อ
งามสรรพประดับประดาผดุง  เผดียงดาษ ท่านเฮย
งามประเชิญชมเชื้อ            เชิงชักชวนชิม ๚

แต่งหนังสือ .วาดรูป (ด้วยพู่ก้น) มัน ใช้ เงินน้อยมาก. คุณดิน พวกเรา มาทำกันต่อไป.. ถ้า ฟลุ๊กๆ (ต้อง ฟลุ๊กๆ นะ) เข้า "เป้า" ที่เรา ตั้งใจไว้ ขึ้นมา ละก็ ... ไม่ได้ รางวี่ รางวัล ก็ช่างมันเหอะ.. คนที่จะตัดสินงานของพวกเรา รออยู่ ใน อนาคต อีก เยอะ..

๏ ถึงโรงเหล้าเตากลั่นควันโขมง
มีต้มโคร้งลาบก้อยตั้งคอยท่า
จอห์นนี่ออนเดอะร็อกไร้โซดา
ช่างเหมือนพี่จรมาไร้นารี

^๑๏ บานเป็นช่อเป็นชั้นหลั่นเลื่อน
แย้มนวลกลีบเขยื้อนอยู่เคลื่อนคลี่
ต้องแดดสายส่ายสั่นเจ้าขวัญวลี
แย้มย้อมสีหลากเฉดวิเศษสัน