๏ บัดนั้น
วิหยาสะกำทะเล่อทะล่าโผล่มาแทรก
ทำลอกแล่กแย้มหุบค่อยผลุบหาย
อันว่าเรื่องสุรา-นารีนะพี่ทราย
หากขืนใกล้มีแต่ช้ำระกำทรวง

๏ รำพึงฝันผ่านตะกร้าเพลานี้
มีคันหาบต่างวจีที่ไหวหวาน
มีม่านไหมเมนูใหม่เชื่อมน้ำตาล
ลองทานเถอะจะรู้ว่าดูดี

๏ กี่นานแล้วล่ะไม่ได้มาหา    ลุเวลาก็ล่วงเลย
กี่รอยเลื่อนลับนะลมรำเพย    กลิ่นที่เชยก็เลยลอย

๏ พักเถิดเจ้าพักลงที่ตรงนี้
ยังมียิ้มคลอรอเจ้าเสมอ
เสียงซอสายส่ายไหวในฝันละเมอ
มาเพ้อพรอดพร่ำแจ้วจำนรรจ์

วันอาทิตย์ คิดไว้ ไปตามนัด
เหมือนเคราะห์ซ้ำ กรรมซัด อุบัติหมาย
เกิดครั่นเนื้อ ครั่นตัว น่ากลัวจะไม่สบาย
ส่งเอ็มไป ขอโทษ ไม่โกรธกัน (นะ)

พอยามเย็น เป็นมายืน คอยยื่นหน้า
เผื่อเอาว่า เธอมาเยี่ยม เตรียมใจใหญ่
หวีผมเป๋ เรียบแปร้ แลยองใย
สะพายย่าม ใบใหญ่ ไว้ข้างพุง

1

จิ้งจกหางกุดหน้าตาหล่อเหลาไว้ผมทรงมหาดไทยไว้หนวดหยิม คลานด๊อกแด๊กเอาพุงแนบฝาเอาหน้าแนบ แนบ แนบอะไรดี ก็ฝาอีกนั่นแหละ มันยกขาซ้าย แล้วหันมาถาม 

"ขาหน้ารึขาหลัง?"

"เอ่อ..หน้ารึหลังก็ได้ ไม่เห็นจะแตกต่าง"  คนเขียนบอก

๏ ศรีศรีสวัสดิรักษา
จงแช่มชื่นปรีดาถ้วนหน้าเสมอ
สุขภาพดีมีอารมณ์ขันทุกวันนะเธอ
จงเจอะเจอแต่รอยยิ้มอันพริ้มเพรา
คิดหล่อจงหล่อสมอารมณ์หมาย
คิดสวยจงสวยใสที่ใจนะเจ้า
คิดรักจงมอบรักสักเบาเบา
ทุกค่ำเช้าเอารักไว้พักใจ
คิดสาดจงสาดน้ำพอฉ่ำชุ่ม
เพียงนุ่มนุ่มแนบเนื้อชายเสื้อไหว
สาดอย่างอื่นหมื่นแสนไม่แม้นละไม
เท่าสาดสายน้ำใจให้แก่กัน ๚๛

*ง่า เออ เดือนเสเหอ    ฝนเทฝนท่วม
คางคกตีทวม              ลูกเขียดลอยคอ
หอยข้าวหอยโขง         คลุมโปงชนตอ
ลูกเขียดลอยคอ          ค่ำแล้ว หม้ายที่อีนอน เห้อ

๏ ห่าง..แค่สายลมไหวก็ไกลห่าง
ไยไอแดดบอบบางกระด้างแข็ง
ม่านใสกลับขวางขังดังกำแพง
มีแสงกลับเห็นเป็นมืดไป

ยก 1

เสียงโห่ร้องดังสับสน ทุกคนชูไม้ชูมือแหกปากเหมือนหมาบ้า ภาพพวกมันหมุนวนพลิกหัวพลิกหางกลับหน้ากลับหลังชวนอ้วก พวกมันยืนล้อมวงมีแสงสว่างส่องลอดตัวลอดขากะพริบเหมือนหลอดไฟเสื่อม

เสียงตุ๊บทึบ ๆ ทุบเข้ากกหู

เขาเซแซด ๆ เสียงโห่ร้องกลายเป็นเสียงหวีดหวิวของวิทยุทรานซิสเตอร์ไร้คลื่น เซใส่กลุ่มคนห้อมล้อมกำลังส่งเสียงปลุกเร้า พวกมันรับตัวเขาไว้แล้วผลักกลับมา

^๑๏ สายแดดสอดลอดปลายทอลายสวย
สายลมเรื่อยลัดโรยมารินรวย
ล้อมห่อด้วยสายใยผูกไว้รอ

^๑๏ โพยมงามพร่างพร้อย   เจ้าเอย
เพลินเพ่งพิศเพียงเปรย     ไป่อ้าง
งามจันทราน่าเชย            ใช่เห็น เปรียบงาม
จันทร์งามทรามกระด้าง     เปรียบด้วยงามนาง ๚๛

^๑๏ อกโอ้กระไรนั่น          ก็ละเหตุนะอันใด
เพลิงรุมประชุมใน            อุระราวสิไหม้พัง

1

ผมทบทวนหลายครั้งว่าจะเขียนรีวิวชิ้นนี้ดีหรือไม่  หลังสิ้นหวังแล้วที่จะฟังความเห็นจากคนข้าง ๆ ซึ่งเคยร่วมทุกข์-สุขมาด้วยกัน  หวังจะได้รับรู้วิธีคิด, มุมมอง, ทัศนคติของเธอผู้กลายเป็นแยกกันอยู่คนละทิศ อย่างน้อยหวังทำความเข้าใจคนที่ดูเหมือนว่าโลกทัศน์, ชีวทัศน์จะห่างไกลออกไปทุกที

ว่ากันว่าเทคนิคการเขียนนั้นไม่สามารถสอนกันได้ง่ายๆ แถมยังไม่มีสูตรสำเร็จตายตัวอีกต่างหาก