จาก : Soundtrack 'Spirited Away'

บางครั้ง..ฉันได้ยินเสียงเรียก
จากส่วนลึกในใจฉัน
ฉันอาจพลัดหลงอยู่ในภวังค์ฝัน
ฝันที่ช่วยให้หัวใจฉันออกเดินทาง
ผ่านน้ำตาหลายร้อยพันหยด
ความโศกเศร้านับร้อยพันครั้ง
เพียงรู้ว่าอีกฝั่งของห้วงทุกข์
ฉันจะได้พบเธอ

๏ ตัดเชือกฟางสีแดงประมาณศอก
ร้องบอกเอ้านี่ยังมีอีก
พับปากถุงผึ่งอ้าขาลุกลิก
อะไรนะกระดิกกระดิกในกางเกง
กระชับพลั้วเอียงปักจ้วงตักทราย

"รู้จักหลักคานงัดใช่เปล่า?" โจจุ่นนั่งเท้าข้อศอกบนโต๊ะมือกุมหากันคล้ายคู่รักสวมกอด กระดกนิ้วขึ้นลงเคาะจังหวะเพลง (ผมเดาเอาว่าเป็น ) ทะเลใจของคาราบาว "แผ่นคั่นมันเข้าไปงัดกระดาษ ทำให้สันหนังสือแตก" โจจุ่นว่างั้น สายตาจ้องมือผมเขม็ง

ที่จ้องเพราะผมกำลังเสียบแผ่นคั่นสีแดงลายการ์ตูน คั่นหน้าหนังสือนิยายอ่านค้าง

"แน่ะ" ไม่พูดอะไรต่อบอกแค่ แน่ะ ตายังจ้องเป๋ง

หวานเ้จ้าเอยดอกรักบานพรั่กพรั่ง
หอมทุกครั้งลมผ่านก็หวานหอม
นวลเจ้าเอยเตือนผึ้งมาคลึงตอม
บินรายล้อมเวียนวนอยู่วนเวียน

เสียงเพลงละลายของโฟร์มดดังตอนรถไฟฟ้าจอดสถานีรัชดาฯ รินหุบหนังสือนิยายใช้นิ้วชี้คั่นหน้า อีกมือลุกลนควานในกระเป๋าถือล้วงไอโฟนออกวางบนปกภาพชายหนุ่มชุดเสื้อคลุมมิดไนท์บลูโอบร่างหญิงสาวชุดขาว เบื้องหลังเป็นทะเลทรายเวิ้งว้าง แตะปุ่มรับสายแล้วหยิบขึ้นแนบหู

"คะ"

เจ้ากรรมหนังสือหลุดมือ รินก้มหยิบ ผมยาวทิ้งน้ำหนักพลิ้วร่วงกลิ่นหอมอ่อนของโอเรียลทอลพริ้นเซสโชยกรุ่น

"ขอโทษนะริน พี่คงจะสายนิดหน่อย รถติดมากเลย" เสียงต้นสายกระสับกระส่าย

"ค่ะ" รินวางหนังสือบนกระเป๋า ดึงมือออกเอียงคอปัดผม สอดไอโฟนผ่านม่านไหมแนบหูอีกครั้ง "ไม่เป็นไรค่ะ"

๏ ตำนานเล่าขานกาลเก่า
กุลาหนุ่มจากเหย้าได้ยาก
เดินทางรอนแรมลำบาก
ทุกข์ยากจนแทบประดาตาย