เวลานั่งกินกันอย่างช้าช้า
กลิ่นปลาร้ายังลอยไล้ปอยผม
มือก็จับน่องไก่งับให้จม
นั่นลาบแจ่วจิ้มจ่มน่าชมชิม

สหายเอย

ทำไปแล้วจึงพบว่าอ่านงานอย่างพินิจพิเคราะห์  ยังต้องนั่งมาร์คตรงโน้นโน้ตตรงนี้  มันผลาญเวลาพร่าอารมณ์สุขอ่านไปสาหัสเพียงไร ยังไม่นับดีกรีหลงตนที่จะพุ่งพรวดแทบปะทุกระเปาะ  เพราะพฤติกรรมกำลังกระทำคือนั่งชี้นิ้ว แนะโน่น บอกนี่ราวว่าเอกทัตคะรู้ดีไปหมด  ซึ่งก็ล้วนสำแดงขี้เท่อ  บังเกิดละอายอัดแน่นเป็นฟองแก็สใต้ขี้เลนแห่งความไม่รู้

เจ้าพระยายามนี้สีขุ่นด้วยน้ำเหนือหลากล้นแทบท้นฝั่ง มองไปกลางสายน้ำเห็นกอสวะกระเพื่อมรี่แรงไหล เรือโยงเรียงลำตามเรือลากจูงส่งเสียงลั่นคุ้ง ลมอ่อนหอบหอมกลิ่นลำน้ำมาในไอแดดบ่ายชายโชย  เบื้องหน้าผมเป็นเรือนไทยยกพื้น ฝาปะกนไม้สักสึกร่องลาย แวดล้อมด้วยไม้พุ่มไม้สูงแผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น มีทางโรยกรวดทอดสู่ศาลาริมน้ำ เสียงระฆังกังสดาลดังประสานเสียงนกร้องรับผู้มาเยือน  มองตามขั้นบันไดทอดสู่ซุ้มประตูไม้หับบานไม่สนิท  ผมถอดรองเท้าขยับก้าวขึ้นไป 

อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านเจ้าสำนัก
ริ้วฝนละเอียดยิบเรียงสายมาแต่ฟ้ายังไม่สาง  เพลินเข็มฝนเคาะหลังคาถี่เนียนแผ่วเบาสับเสียงหยดน้ำจากชายคาเหยาะลงแอ่งน้อยบนลานดินหน้าขนำ อากาศเย็นสบายหายคอหายใจโล่งจมูก  จนฟ้าเรื่อแสงฟุ้ง ม่านฝนยังมาถี่ไม่มีท่าจะผ่อนเบา เสียงครืนครั่นข้ามคุ้งฟ้าคล้ายเหล่าเทวาท่านทรงราชรถผ่าน ไล่แล่นกันแต่เพิ่งอโณทัย

มิ่งมิตรผู้เก็บรักษาดวงใจรักแห่งฉัน

ฉันในวัยเยาว์เป็นเด็กน้อยโดดเดี่ยว ขี้แพ้ ไร้เพื่อน ไม่ว่าละเล่นใดซึ่งเด็ก ๆ เล่นกัน ฉันมักเป็นที่โหล่ ไม่ก็ถูกกันออกนอกวง ไม่มีใครต้องการให้ร่วมทีมด้วยเกรงเป็นตัวถ่วง อุปกรณ์ในสนามเด็กเล่นที่เหมาะกับฉันมักเป็นเครื่องเล่นลำพัง ฉันจะถูกแกล้งให้ลอยค้างอยู่นาน ๆ บนกระดานหกเพราะตัวเบากว่าเด็กคนอื่น ถูกเด็กโตทับเพราะลุกขึ้นไม่ทันเมื่อไหลสุดกระดานลื่น ต้องกอดไม้หมุนไว้แน่นเมื่อพวกเด็กหมุนเร็วจนฉันแทบตก

คุณลีโอพุ่ม (ชื่อคุณคล้ายดารารุ่นปู่ผมจัง)

เจ้านายส่งจดหมายให้ผมด้วยสีหน้าเหมือนป๋องเขียวขย้อนค้างค่อนคอ บอกสั้น ๆ "เอาปะ!" อยู่กับแกมาเกือบครบสี่ปี ไม่เคยได้รับจดหมงจดหมายจากใคร มีแต่นั่งดูแกเขียนส่งคนโน้นคนนี้ บางทีนั่งกุมหัว บางทีก็นั่งเอิ๊กอ๊ากอยู่คนเดียว (อย่าเพิ่งคิดไปอย่างนั้นนะคุณลีพุ่ม.. แกแค่เพี้ยน)

เกษียณ
เก๊ก (วางท่า)
กบฏ (ตามฉบับราชบัณฑิตยสถาน)(แต่บางฉบับ ‘กบฎ’ นี้ก็ความหมายเดียวกัน)
กระปอดกระแปด
กะบึงกะบอน
กะหนุงกะหนิง (ตามฉบับราชบัณฑิตยสถาน)(แต่บางฉบับ ‘กระหนิงกระหนิง’ นี้ก็ความหมายเดียวกัน)
กิจจะลักษณะ
ขะมักเขม้น
โครงเหล็ก
ช็อก (หมดสติ)
แดงก่ำ
เดียดฉันท์
ทะนุถนอม
ทิวทัศน์
เบรก
ปรานี (ก. เอ็นดู, เผื่อแผ่)
ปราณี (น. ผู้มีชีวิต, สัตว์, คน)
ปรานีปราศรัย
แผ่หลา
พยักพเยิด
พะรุงพะรัง
แพร่งพราย
พิสมัย
พรั่งพรู (มากมาย, เนืองแน่น)
ฟุตบาธ
ยิงมุข
ยี่หระ
โยชน์ (ชื่อมาตราวัด)
ละก็
ล็อก
ลุกโพลง
รังสี
วิลิศมาหรา (ตัวนี้เคยหากันแล้ว)
ไวทายาด
สั้นเต่อ
สัพยอก
สาหัสสากรรจ์
เหงื่อไคล
หลวมโพรก
หง่อม (แก่หง่อม)
เอกฉันท์
อมพะนำ
อำมหิต
อรรณพ
คำทับศัพท์
แจ็คเก็ต
เซอร์ไพรส์
โพ้สต์(ข้อความ)
คอนเซ็ป
ฮาร์ดดิสก์
ทาวน์เฮ้าส์
ซอฟต์แวร์
ซัพพอร์ต
เว็บไซต์
ชาร์จแบต
อีเมล
ออฟฟิศ
ออร์เดิฟ
โน้ตบุ๊ก

เธอคงเป็นเหมือนกันใช่ไหม..?
นั่งในรถไฟฟ้า ไม่รู้เอาสายตาไว้ที่ใด
ก็ก่อนนั้นเคยมีกันและกันใกล้
นั่งคุยกันไป..ตลอดทาง

เธอคงเป็นเหมือนกันใช่ไหม..?
แวะฟังดนตรีในสวนเมื่อตะวันจาง
กลับไร้คนเคยนั่งข้าง
ยิ่งฟังยิ่งอ้างว้างว้าเหว่ใจ

เธอคงเป็นเหมือนกันใช่ไหม..?
พลิกหนังสือทีละหน้า แต่สายตาไม่เห็นอะไร
เพียงเพราะว่าคนซื้อให้
ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ อีกต่อไป

เธอคงเป็นเหมือนกันใช่ไหม..?
ยามน้ำตาไหลรินท่วมใจ
มีแต่แขนตนเองซับให้
เก็บทุกอย่างไว้ไม่ยอมบอกใคร

ฉันเองก็เป็นเหมือนกันกับเธอ
ยืนเหม่อในหมู่คนเคลื่อนไหว
สองแขนกอดหนังสือไว้
รอรถไฟฟ้าขบวนถัดไป..

ภาพ : จิมมี่ เลียว