๏ บานบดบงกชมาศ...บุปผชาติพิลาศเรือง
แย้มยามโพยมเยือง...ผิวะแสงศศิธร

คลายกลีบขจายคลี่...สุรุจี ณ อัมพร
เอมอิ่มอลงกรณ์.......วรรูปวิไลวรรณ

เธอผู้โบยบินสู่ดวงตะวัน

จดหมายของเธอทำให้ฉันระลึกถึงนางนวลตัวหนึ่ง  นางนวลน้อยที่ไม่ยินยอมบินเยี่ยงนางนวลทั่วไป  ในจำนวนนกทั้งหลาย  นางนวลเป็นนกที่ทักษะบินไม่เป็นรองนกใด  มันสามารถบินต่อเนื่องระยะทางไกลโดยไม่ต้องพัก  แต่เจ้านางนวลน้อยกลับมิพอใจอยู่แค่นั้น  มันยังพยายามบินให้สูง  ไต่เพดานบินไปยังที่นกตัวอื่นไม่เคยแม้จะคิด  มันทดลองบินด้วยท่วงท่าที่นกตัวอื่นเห็นไปว่าอันตราย ไม่ก็เหลวไหลไร้สาระ  มันไม่อยู่รวมฝูง  เพราะนกในฝูงไม่ได้ทำอะไรเลยนอกไปจากจับกลุ่มพูดถึงผู้อื่น  มันตั้งใจฝึกอย่างโดดเดี่ยววันแล้ววันเล่า  ทั้งหมดก็เพื่อไปให้ถึงศักยภาพสูงสุดของการบิน

๏ งันเงียบสงัดแท้........ทั่วเมือง
งำเงื่อนวาทกรรมเปลือง..เปล่าปล้อน
ปล่อยอันธพาลเขื่อง.....คุยเบ่ง ท่านแฮ
รวนข่มอารยธรรมล่อน...แขงเรี่ยวแรงเงินฯ

เจ้าเอย..ปลูกใจ
จะปลูกไว้ในกระถาง
ต้นใจยังอ่อนบอบบาง
อย่าให้ต้องคว้างเฝ้าคอย

ยอดเยาวมิตรของฉัน

ความเปล่าเปลี่ยวหาผู้คนที่จะเข้าใจภาษาของเราไม่นั้นมีรสขม จึงน้อยนักผู้ยินดีในรสนั้น  คนโดยมากภิรมย์อยู่กับเสียงซึ่งสัมผัสผ่านหู รับรู้ภาพ ตัวอักษร สีสันผ่านดวงตา พอใจรับฟังถ้อยคำฉ่ำหวานประโลมใจ และหลงเคลิ้มไปว่าคือสัจจะ

คนจรเดินเลียบเลาะเขื่อนแม่น้ำ แสงสีสนธยาอาบฝั่งตะวันตกของเมือง กระจกหน้าต่างบนตัวตึกสะท้อนเงาเป็นประกาย