ชักม้าชมเมือง : กงจักรเป็นดอกบัว
เติมอ่าน >>
เธอผู้โบยบินสู่ดวงตะวัน
จดหมายของเธอทำให้ฉันระลึกถึงนางนวลตัวหนึ่ง นางนวลน้อยที่ไม่ยินยอมบินเยี่ยงนางนวลทั่วไป ในจำนวนนกทั้งหลาย นางนวลเป็นนกที่ทักษะบินไม่เป็นรองนกใด มันสามารถบินต่อเนื่องระยะทางไกลโดยไม่ต้องพัก แต่เจ้านางนวลน้อยกลับมิพอใจอยู่แค่นั้น มันยังพยายามบินให้สูง ไต่เพดานบินไปยังที่นกตัวอื่นไม่เคยแม้จะคิด มันทดลองบินด้วยท่วงท่าที่นกตัวอื่นเห็นไปว่าอันตราย ไม่ก็เหลวไหลไร้สาระ มันไม่อยู่รวมฝูง เพราะนกในฝูงไม่ได้ทำอะไรเลยนอกไปจากจับกลุ่มพูดถึงผู้อื่น มันตั้งใจฝึกอย่างโดดเดี่ยววันแล้ววันเล่า ทั้งหมดก็เพื่อไปให้ถึงศักยภาพสูงสุดของการบิน

ยอดเยาวมิตรของฉัน
ความเปล่าเปลี่ยวหาผู้คนที่จะเข้าใจภาษาของเราไม่นั้นมีรสขม จึงน้อยนักผู้ยินดีในรสนั้น คนโดยมากภิรมย์อยู่กับเสียงซึ่งสัมผัสผ่านหู รับรู้ภาพ ตัวอักษร สีสันผ่านดวงตา พอใจรับฟังถ้อยคำฉ่ำหวานประโลมใจ และหลงเคลิ้มไปว่าคือสัจจะ
คนจรเดินเลียบเลาะเขื่อนแม่น้ำ แสงสีสนธยาอาบฝั่งตะวันตกของเมือง กระจกหน้าต่างบนตัวตึกสะท้อนเงาเป็นประกาย


