๏ ในความหวานนั้นพระจันทร์อ่อนไหว
ทอแสงนวลใยโลมไล้บางเบา
หน้าต่างเงียบงันเชื่อมฝันนานเนา
ให้สองใจเฝ้าผ่านเข้าเคียงครอง

ครั้งเยาว์วัยยังไม่ประสีประสา  ทุกเย็นหลังเลิกเรียนระหว่างหิ้วกระเป๋ากลับบ้านข้าพเจ้าจะต้องแวะร้านกาแฟปากซอย หยิบหนังสือพิมพ์ไทยรัฐมาอ่าน

ยามนั้นนิยายกำลังภายในเป็นที่ชื่นชอบของนักอ่าน หน้ากลางหนังสือพิมพ์ลงนิยายกำลังภายในแข่งกัน

๏ ศรี ศรี ยี่สิบสี่จำเริญวัย
เยาวเรศยุวนารถประไพแช่มช้อย
งามพิศเพียงมยุรชาติกลางไพรผิว์ก้องเสมอนาง
งามใจปานบุปผาชาติร้อยเรียงไว้เปรียบงามฯ

ลาเต้สวัสดิ์ขอรับพี่ทั่น

ไปยังไงมายังไงจึงได้ไปนั่งอยู่ในบรรยากาศเยี่ยงนั้น ใช่แต่ยินเสียงน้อง ๆ นักศึกษาส่งเสียงเชียร์ดอกนะขอรับ รอยยิ้ม แก้มใส แววตาไร้เดียงสาลอยไปลอยมาอยู่ตรงหน้าเปื้อนคราบม็อคค่าชรานี่เลยเทียว

จำแนกตำแหน่งแห่งที่ตรงพี่ทั่นนั่งไม่ออก  เพราะทำเลซึ่งแลเห็นอาคารนิติฯ (เข้าประตูหน้าจะอยู่ขวามือ) ร้านกาแฟก็น่าจะอยู่ฟากตรงข้ามประตูหน้า หากเป็นเช่นนั้นก็ยากยินน้อง ๆ นักศึกษาซ้อมเสียง หรือ ณ ห้วงสมัยประจุบันมีมุมกาแฟเล็ก ๆ เกิดขึ้นในรั้วซึ่งเคยกักขังผู้น้องเสียเกือบร้อยปี (ข้าพเจ้าออกจากตึกบริหารฯ ใกล้ ๆ กัน ผลสอบมักอยู่บนแผงหลังตึกนิติฯ ไปดูทีไร ตกทุกที จำฝังใจ) 

๏ ข้าพเจ้าเฝ้าสดับสัพพัญญูกล่าว
รู้เรื่องราวหลายหลากล้วนถากถาง
หวังรื้อถอนอวิชชาสาธารณะละวาง
บนโลกร้างคว้างวนที่วุ่นวาย

๏ แด่บทกวีที่หลับใหล
ในหมู่เมฆม่านดาวโพ้นราวไพร
หรือแมกไม้สายธารวิหารชรา