๏ เก็จแก้วแพรวพราวพราย......ระยิบรายระยับเรียง
พร้อยเพชรัตน์เพียง...............พิจิตรแผ้วแวววาววรรณ
๏ ชะลอมณเฑียรเมฆ.............มาสร้างเสกสวรรค์สรรค์
ฉากหล้าอาบสุวรรณ..............ด้วยสุคันธธรรมธร

๏ สามร้อยหกสิบห้าความทรงจำ
รางเลือนเลื่อนลำคล้ายรีบเร่ง
สิ้นขบวนเหลือเสียงเพียงวังเวง
มองตัวเองลับผ่านในม่านควัน

๏ หยิบบทกวีเล่มบาง
นั่งลงข้างหน้าต่างม่านลูกไม้
ปกเก่าหม่นรับสัมผัสละมุนละไม
มือลูบไล้ใจหวนรำจวนจำ

๏ ผิวเธอเข้มคล้ำน้ำตาลไหม้
ละเลียดไล้พรายรสกำสรดขม
เจือหวานอ่อนผ่อนคลายละลายอารมณ์
ในผสมกลมกล่อมกำลังดี

ชุดความเชื่อโกโลโกโสเก่าเก็บ
พวกรื้อเอามาเย็บมาตัดต่อ
ปักมุกใส่ระบายบ้าบอ
เป็นอาภรณ์งามปร๋อป้อรำ

๏ ดาหลาเจ้าดอกช่อล้อลมกรีด
ท่ามเพลงหรีดเพรียกไพรเมื่อภายค่ำ
หนาวน้ำค้างคว้างไหวในเงางำ
กลีบเจ้าช้ำยามร้างหรืออย่างไร

ใจเหลียวเปลี่ยวเหงา
มองเงาวันวาร
รี่ไหลไกลผ่าน
ลนลานเลื่อนลอย

๏ ม่านอำลาผืนเก่าคลี่เงาหม่น
ฟ้าอาบโทนฟ้าเทาเข้าคลุมเคลื่อน
แสงอำพันพรางแสงมาแรงเลือน
พาดรอยเบือนเปื้อนหน้าสนธยากาล