ปางเมื่อสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเจ้าเสด็จเข้าพระมหาปรินิพพานล่วงแล้ว ๒๐๗๗ พระวษา  พระพุทธศาสนาได้ประดิษฐานสิริสถาพร ณ ดินแดนสุวรรณภูมิอันมีมหานครอโยธยาศรีรามเทพเป็นใหญ่ อาณาประชาราษฎร์ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินอยู่เย็นเปี่ยมสุขสวัสดี  ข้าวปลาธัญญาหารมากมีบริบูรณ์  พระมหากษัตริย์ปกครองด้วยทศพิศราชธรรมเฉลิมพระนามสมเด็จพระไชยราชาธิราชเป็นเจ้า แผ่ราชอำนาจไพศาลจากพระพิษณุโลกสองแควตลอดลุ่มเจ้าพระยาจนถึงศรีธรรมโศกราชเมืองท่าชายฝั่งอ่าวสยาม

ภาษาคงเป็นเช่นดอกไม้  บางดอกสวยงามมีกลิ่นหอมชวนดม บางดอกกลับไร้กลิ่น มีบ้างบางดอกขี้เหร่ทว่ากรุ่นกลิ่นหอมกำจาย อีกบางดอกทั้งขี้เหร่ทั้งไร้กลิ่น บางดอกบานกลางวัน บางดอกบานกลางคืน

๏ จันทร์คืนนี้งามนักที่รักข้า
เชิญเจ้ามาชมเล่นให้เย็นขวัญ
เพ็ญผ่องนวลอวลแผ่วแล้วแจ่มจันทร์
ตลอดแนวนานั้นราวฝันลอย

จำเริญไมตรีมายังพี่ขุนที่เคารพ

ฟังพี่ขุนแล้วให้ชื่นในหัวใจ  กระผมท่องอยู่ในนรกภูมิจนทุกวันนี้ก็เพราะคำนินทาว่าร้ายไม่รู้จบรู้สิ้น  ยิ่งหลายวันมานี่เปลวเพลิงอันเผาผลาญกระทะใหญ่ให้มีอันร้อนแรงผิดเดิม จับยามสามตาดูจึงพบว่าผู้คนหันมาสรรเสริญกระผมกันอีกยกใหญ่  เหมือนเร่งเปลวไฟไม่ให้เป็นอันได้หลับได้นอนกันนั่นเลยเทียว

๏ ชะอ้อนเอื้อนเอ่ยถ้อยชะรอยถาม
ชลเนตรเอ่อลามชลาไหล
ชะสองแก้มแย้มกลีบก็จีบใบ
ปลีแก้มใสปรอยสายมาพรายพรำ

ถุงกาแฟตลาดนัดสวัสดิ์ขอรับพี่ท่าน

พี่ท่านจำลูกโลกใบเล็ก ๆ หมุนรอบตัวเองได้ใช่ไหม? ความทรงจำข้าพเจ้าเริ่มต้นตรงนั้นล่ะ!

ไม้ใหญ่ในป่าวรรณกรรมคืนธาตุคืนผืนโลก
เสียงสนั่นสะเทือนลั่นแล้ววิปโยค
พญาอินทรีเหินบินสู่สุราลัย
คงไว้อักขระดำ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ฯ

ด้วยจิตคารวะ
ธุลีดิน

'งานเขียนเช่นใดจึงเข้าข่ายงานชุ่ย ๆ'

สหายพุ่มที่เคารพรักประทานปุจฉาโป๊กลงมาบนกบาลให้ลองแบ

^๑๏ ดึกดื่นดาวใดไหนจะดับ
เลือนลับรางใดไหนจะร่วง
ค่ำนี้น้ำค้างคว้างลมควง
ถามทวงห่วงคำอยู่ข้างทาง

๓๐

ผมเห็นพระขรรค์สององค์ค่อย ๆ เคลื่อนหากันจนซ้อนทับ เหมือนฝาครอบเคลื่อนหาตลับขยับไปมานิดหน่อยหาจุดเชื่อมที่สนิทพอดี แล้วก็คลิก รวมเป็นวัตถุชิ้นเดียวกัน  ดวงตาสีน้ำผึ้งคู่นั้นแจ่มกระจ่าง เปี่ยมเสน่ห์ชวนค้นหา จ้องมองฉงนคล้ายพบเรื่องแปลกใจ แล้วทุกสิ่งก็สว่างจ้า ระเบิดแสงกระจายออกจากดวงตา  

หน้ากระดาษว่างเปล่าคงเปลี่ยวเหงาหากไร้ตัวหนังสือมาวิ่งเล่น 

นับหนึ่งมกราฯ ครั้งที่สองพันห้าร้อยห้าสิบสามสวัสดิ์ขอรับท่านเจ้าสำนัก

รื้อ Writer ร่วมสิบเล่มมานั่งพลิกดู เดินทางย้อนเวลาไปแวะเยือนเรื่องราวเก่า ๆ พลิกไปพลิกมาตั้งแต่ปกหน้ายันปกหลัง ปกหลังยันปกหน้า พินิจภาพวาดสีน้ำท่านเจ้าสำนักหอนบนปกฉบับกุมภาฯ ๒๕๓๕ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มองประกายตา ริ้วรอยตีนกา เส้นหนวด เงาเครา เงาผม กระทั่งรอยหยักยับย่นบนผิวหนัง