เรื่องสั้นเบาขมอง รางวัลชมเชยจุดประกายวรรณกรรมอะวอร์ด ครั้งที่ ๑
บันทึกไปหลวงพระบางทางเรือช้า ช้าจริง ๆ ช้าได้ใจ
นิยายรักลูกทุ่งระเบิดภูเขาเผากระท่อม อ่านง่ายสบายกระหม่อม
นิยายรักเล่มเล็ก บรรยากาศย้อนยุคริมฝั่งทะเลสาบสงขลา
ระลอกน้ำรี่ไล่กันมาจากขอบบ่อฝั่งโน้น ส่งกระเพื่อมทักทายกอผักบุ้งทอดยอดรับแดดเช้า เพื่อนบ้านใหม่ของฉันผลัดดำผุด ผลุบโผล่อยู่ข้างกัน เงามะพร้าวแตกกระจายเป็นวง ดำหายไปสักพักก็โผล่ขึ้นหันไปหันมาก่อนมุดลงใต้น้ำต่อ หลากโทนเสียงเจื้อยแจ้วของเจ้ากางเขนน้อยดังจากตรงโน้นที ตรงนี้ที เคล้าเสียงนกเขาเล็กร้องคูโต้ตอบกัน ตรงมุมบ่อ กกอ่อนเหยียดต้นยืนห่างจากกอสะท้อนเงาน้ำ คู่นกกาบแคเพื่อนบ้านทอดเงาน้ำเป็นทางว่ายอ้อมหายไปหลังกอกก
๑๏ บ่นอะไรกันนะกระวีใหญ่
ที่เขียนไปใช่หรือคืออาศรม
หวังผู้เสพซุกหาหลืบคารม
หรืออารมณ์เพียงซ่อนละครคำ
๒๖
แสงโคมยักย้ายส่ายไหวนำหน้าฝีเท้าเนิบนุ่ม ใต้ฝ่าเท้าเป็นพื้นศิลาตะไคร่คลุม ทุกย่างก้าวจึงต้องระมัดระวังรักษาการทรงตัวยิ่งยวด กลิ่นอับชื้นเฉียวจมูกอยู่ชั่วระยะ จนผ่านเลี้ยวที่สามจึงค่อยบรรเทา
 | ๑๏ รู้เลือกร่ำรจนาไร้ค่านัก |
"ขอแบบเข้ม ๆ นะแปะ" เบี้ยวลากเก้าอี้หย่อนตัวช้า ๆ เหมือนคนเป็นฝีที่ก้นกบ "วันนี้มึนตึ๊บคิดอะไรไม่ออก เขียนงานไม่ได้สักรูป"
"เป็นรายของลื้อวะอาเบี้ยว?"
รูปทรงที่ถูกลดทอนตัดองค์ประกอบรกรุงรังออกจนแทบไม่เหลือรอย คงไว้แต่ฟังก์ชั่น ดูเกลี้ยงเกลาผ่อนใจสบายตาเรียบเก็บรักษาง่ายใช้งานนั้น ไม่ใช่เกิดขึ้นโดยง่าย
พระยายมราชผู้สำเร็จราชการกล่าวพลางขยี้ปลายจมูกส่งเสียงฟิด ๆ แล้วลูบลำคออูมอยู่ไปมา สองพระยาคู่คิดได้ฟังหน้าตาตื่นขนตัวลุกชัน
"ในฝันท่านเห็นพวกเราบ้างหรือไม่?" พระยาสีหราชเดโชเร่งถาม รู้สึกปากคอแห้งผากแทบอยากกลืนน้ำหมากลงคอ
๑๏ เขาย่ำยีขี่ขย่มข่มเหง
บรรเลงเพลงพิศวาสสังวาสสวรรค์
ทีละคนทีละหน้ามาพร้อมกัน
ทีละคันทีละคลำถลำแทง
๏ รอยสึกบนผิวยางเกรียมไหม้
ตัวถังแตกลายร่องสี
กันชนโยกคลอนค่อนปี
คลัทซีครืนครืดคราดคราง๏ เลาะเลี้ยวเทียวทุ่งถิ่นประเทศ
ทนเทวษเขตใดได้หมาง
มุ่งมั่นบั่นบุกทุกที่ทาง
ดินร้างขวางขวากยากยั้ง๏ บำบัดทุกข์บำรุงสุขทั่วหล้า
ซับน้ำตาเปื้อนหน้าเติมหวัง
จากใหม่จวบเก่าเจียนพัง
ราชรถยังคงระวาง๏ รอยสึกฝังรอยลึกร่อง
เบรกพร่องเพลาปัดขัดขวาง
ยังพร้อมเยือนหนผจญทาง
จะไปยืนข้างประชาชนฯด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะฯ
นั่งอยู่หลังแผงขายน้ำชา-กาแฟ เรียกแผงคงไม่ต้องตรงนัก เพราะแลไปเห็นแต่โต๊ะชงวางแก้วระกะ หม้อต้มน้ำยืนหาวปล่อยไอร้อนอยู่บนเตา กระติกน้ำสดแดงใบย่อมวางด้านหลัง ข้างข้าพเจ้านั่งนี่เอง ลูกสาวแม่ค้าหันมาตักน้ำแข็งใส่ถุงทีต้องคอยกุมหน้าอกหน้าใจวัยม.4-ม.5 (เป็นความระมัดระวังที่ดี มิทราบไยข้าพเจ้าไพล่ประหวัดไปว่าหลานเจ้าเกรงข้าพเจ้าลอบมอง!) ครั้นจะหันด้านข้างหรือด้านหลังก็คงติดขัดที่ต้นขาอ่อนซึ่งเลยล้นขอบกางเกงขาสั้นออกมาต้องใช้วิธีย่อเข่าไม่กล้าก้ม มือหนึ่งนาบอก อีกมือต้องตักน้ำแข็ง แล้วถุงอยู่ที่ไหน? เห็นความยุ่งยากตอนตักน้ำแข็งของเธอ คล้ายถามข้าพเจ้าว่า 'มานั่งอยู่ตรงนี้ทำไมย่ะ!?)
จาก : จุดประกายวรรณกรรม เบื้องหลังโต๊ะ บก. พรชัย จัทโศก
ผมรู้สึกว่าช่วงหลัง ๆ วงการวรรณกรรมขาดบรรยากาศของการวิจารณ์ นอกจากฝึกการเขียนยังฝึกการวิจารณ์ไปด้วย พยายามจะสร้างสิ่งที่เรียกว่าวัฒนธรรมของการวิจารณ์ ความหมายคือว่าเวลาถูกวิจารณ์ก็จะต้องสะกดคำว่ามารยาทผู้ดีให้เป็นในการที่จะไม่พูด มีหน้าที่ฟังอย่างเดียว หรือต่อให้ได้รางวัลซีไรต์ทุกคนช่วยกันวิจารณ์ได้ บรรยากาศเป็นพี่เป็นน้อง ทำอย่างนี้กันมาเป็นปีแล้ว อันที่จริงคิดว่าก็ทำกันไป แล้วไม่จำเป็นจะต้องรีบร้อนที่จะบอกกล่าวให้ผู้ใดรับรู้ ก่อนหน้านี้ยังไม่มีชื่อคณะด้วยซ้ำ เพิ่งตั้งขึ้นมาไม่กี่เดือนนี่เอง"
ตอนกินก๋วยเตี๋ยวข้าพเจ้ามักเก็บลูกชิ้นไว้ลำดับสุดท้าย มีบ้างอาจกินแซมเส้นแกมน้ำพอได้รส แต่มักขยักไว้สักลูกสองลูก เมื่อน้ำพร่องถึงก้นชามก็จบมื้อด้วยลูกชิ้นที่เหลือ บางครั้งละเลียดทีละลูก บางคราส่งเข้าปากทีเดียวหลายลูก
